Η Boehringer Ingelheim (ΒΙ) έκανε τα πρώτα βήματά της στη φαρμακολογία του αναπνευστικού το 1885. Εκείνη την εποχή, ο Albert Boehringer, ένας Γερμανός χημικός, αποφάσισε να αγοράσει ένα εργοστάσιο παραγωγής τρυγικού οξέος στο Ingelheim. Ξεκίνησε να παράγει τρυγικό οξύ και διάφορα άλατα τρυγικού οξέος, τα οποία χρησιμοποιούνταν κατά κύριο λόγο στη βιομηχανία τροφίμων. Ωστόσο, από τις αρχές του 20ού αιώνα, η εταιρεία άρχισε να ασχολείται με την έρευνα για την ανακάλυψη και παραγωγή φαρμακευτικών προϊόντων.
Το 1921 η ΒΙ πέτυχε την πρώτη της καινοτομία στα φάρμακα του αναπνευστικού συστήματος: η εταιρεία παρήγαγε το αλκαλοειδές λοβελίνη σε καθαρή μορφή.Το φάρμακο αυτό χρησιμοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία για τη διέγερση του αναπνευστικού ασθενών που έπασχαν από άσθμα. Όταν οι γιοι του Albert ανέλαβαν τη διαχείριση της εταιρείας, παρουσίασαν μια ακόμα θεραπεία για τις παθήσεις του αναπνευστικού το 1941, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στη θεραπεία του άσθματος. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν αναπτύσσονταν διαρκώς καινοτόμα φάρμακα για την αντιμετώπιση διαφόρων παθήσεων του αναπνευστικού.
Έχοντας ως επίκεντρο την αντιμετώπιση των πνευμονικών παθήσεων, η ΒΙ αγόρασε μια εταιρεία μικροτεχνολογίας το 2003, δημιουργώντας έτσι έναν νέο τρόπο παρασκευής θεραπευτικών αερολυμάτων για να βοηθήσει τους ασθενείς που πάσχουν από παθήσεις του αναπνευστικού.
Παρά το γεγονός ότι αυτή η «οικογενειακή επιχείρηση» απασχολεί τώρα περίπου 50.000 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, η αποστολή της δεν έχει αλλάξει εδώ και 130 χρόνια: η ανάπτυξη καινοτόμων φαρμάκων και λύσεων υγειονομικής φροντίδας σε τομείς που υπάρχει ακάλυπτη ιατρική ανάγκη, η δημιουργία αξίας μέσω της καινοτομίας.
Ο Dr. Bernd Disse εργάστηκε ως επικεφαλής των τμημάτων έρευνας και μετέπειτα κλινικής ανάπτυξης στα φάρμακα του Αναπνευστικού της Βoehringer Ιngelheim από το 1980 έως το 2010 και ο ίδιος υπήρξε μάρτυρας των καινοτομιών που συντελέστηκαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. «Είμαι απόφοιτος χημείας και φαρμακολογίας», δήλωσε ο Dr. Disse, «και ξεκίνησα να εργάζομαι για την Βoehringer Ιngelheim το 1980. Ήθελα να συνδυάσω το πάθος μου για τη χημεία και τη φαρμακολογία και ο τομέας έρευνας και φαρμακολογίας της Βoehringer Ιngelheim για τις παθήσεις του αναπνευστικού ήταν τελικά το ιδανικό μέρος».
Σύμφωνα με τον Dr. Disse, ήδη από τη δεκαετία του ’80 η Βoehringer Ιngelheim ήταν κορυφαία εταιρεία στον τομέα των παθήσεων του αναπνευστικού στη Γερμανία. «Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος με την αφοσίωση της Βoehringer Ιngelheim στην ανακάλυψη φαρμάκων του αναπνευστικού», δήλωσε ο Dr. Disse. «Δεν θα μπορούσα να βρω αυτήν την αφοσίωση οπουδήποτε αλλού στη Γερμανία. Παρόμοια αφοσίωση ίσως να υπάρχει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ΒΙ έχει επιδείξει μακρόχρονη αφοσίωση στην έρευνα και ανάπτυξη φαρμάκων για τις παθήσεις του αναπνευστικού. Μια τέτοια αφοσίωση δημιουργεί ένα πολύ σταθερό περιβάλλον, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση επιτυχίας».
«Σε ότι αφορά την προοδευτική πνευμονική ίνωση, πιστεύω ότι η συμμετοχή του πνεύμονα σε ασθενείς με αυτοάνοσα νοσήματα του συνδετικού ιστού έχει παραμεληθεί κάπως στην κλινική πρακτική. Ίσως αυτό να είναι η αιτία που δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για τη συμμετοχή του πνεύμονα. Μια σειρά μεγάλων μελετών ερευνά το ενδεχόμενο αυτό, συμπεριλαμβανομένων των ασθενών με συστημικές νόσους που πάσχουν από προοδευτική πνευμονική ίνωση». Εκτός της προόδου στον τομέα της πνευμονικής ίνωσης, ο Dr. Disse προβλέπει επίσης και εξελίξεις σε άλλους τομείς παθήσεων του αναπνευστικού, όπως στην κυστική ίνωση, τη ΧΑΠ ή το άσθμα.
Τελικά, η προσέγγιση στον τρόπο που γίνεται η έρευνα ίσως να μη διαφέρει τόσο από τον τρόπο που ο Albert Boehringer ξεκίνησε την έρευνα στο εργοστάσιο παραγωγής τρυγικού οξέος πριν από περίπου 130 χρόνια. «Είναι όλα θέμα διάθεσης», καταλήγει ο Dr. Disse. «Ήμουν πάντα πολύ χαρούμενος στο περιβάλλον της Βoehringer Ιngelheim. Ήταν ένα επιστημονικό και ανοικτό περιβάλλον όπου τελικά επικρατούσε σεβασμός για την ηθική και την ιατρική. Ελπίζω η Boehringer Ingelheim να συνεχίσει να παρέχει ιατρικές καινοτομίες σε ασθενείς που πάσχουν από παθήσεις του αναπνευστικού». Θα φανταζόταν κανείς ότι αν ο Albert Boehringer ζούσε ακόμα, θα έγνεφε επιδοκιμαστικά.